Klas van 2024 — 25: een jaar achter de decks

Er komt altijd een moment, ergens rond week vier van elke klas, waarop de ruimte verschuift. De vragen gaan niet langer over welke knop wat doet, maar over waarom de ruimte tussen minuut twintig en dertig plat aanvoelde. Die verschuiving is de hele opleiding samengevat.

De groep 2024 — 25 kwam gemengd binnen: een paar autodidacte bedroom-DJ's met drie jaar op een controller, twee absolute beginners die nog nooit een CDJ hadden aangeraakt, en één producer die een track kon afwerken maar geen idee had hoe je 'm speelt. Bij blok twee lazen ze elkaars mixen al — en trokken ze elkaar omhoog.

Wat ons telkens opvalt is hoe weinig van die groei technisch is. De handen leren snel. Het lastige zit in smaak, terughoudendheid, weten wanneer een overgang onzichtbaar moet zijn en wanneer hij het moment moet zijn. Dat kun je niemand inprenten. Je kunt alleen de ruimte zo bouwen dat ze het wel moeten gebruiken.

We behandelen de studio als een werkende booth, geen klaslokaal. Twee CDJ-3000's, een DJM-A9, echte monitoring, en een klok die zegt dat je twee uur hebt — net als in een club. De druk is de les. Loopt iets fout, dan los je het op tijdens de set, niet erna.

Halverwege speelt elke klas in een echte club. Andere stad, andere zaal, echt publiek. Sommige studenten nailen het meteen. Anderen verkrampen en moeten erdoor spelen. Allebei nuttig. Niemand stapt onveranderd weg na die eerste gig.

Aan het einde van het jaar nemen ze geen lijstje technieken mee. Ze nemen een manier van luisteren mee — naar een track, naar een ruimte, naar zichzelf. Dat is het stuk dat blijft. Apparatuur veroudert. Oren niet.